19-7-2025 Waterlinie pad: Leerdam - Gorinchem, 20 km

Toos heeft gastvrijheid tot een kunst verheven. Ook vanmorgen verwent ze ons weer volop. En ze doet het op zo'n warme en natuurlijke manier dat je je niet bezwaard voelt om van al het lekkers te genieten. De zorgzaamheid van de vrienden-op-de-fiets gastgevers is steeds weer hartverwarmend en doet ons sterk aan de camino denken.

Met die overweging laten we Leerdam achter ons en lopen via het poldergemaal de Oude Horn

en over en langs een dijk

naar Fort Asperen 

De poort is open en ik vraag aan een man of we het fort mogen bekijken. Het antwoord is nee, want het fort gaat pas om 12 uur open. Hij vraagt of we van ver komen gewandeld. Ik leg hem uit dat ik een paar jaar geleden het grote rivieren pad liep en toen het fort niet in kon omdat er een school was, en dat we nu het Waterlinie pad lopen en ik gehoopt had nu wel het fort te kunnen bezichtigen. De man legt uit dat hij vrijwilliger is en dat we van hem wel naar binnen mogen als we hem even waarschuwen als we weer weg gaan. En we moeten vooral de bijzondere film over de mobilisatie van soldaten en paarden bekijken (en bijzonder is die film!).

Ik kijk rond in het grote fort en maak veel foto's. Yolanda neemt er ruimer de tijd voor omdat zij via Asperen terug gaat lopen naar Leerdam om het glasmuseum te bezoeken. Een selectie van mijn foto's:

Ik klim naar boven in het fort onder het aanzwellende geluid van bommenwerpers.

Na het fort kom ik in het natuurgebied Klein Hoogland te lopen, tussen de schapen.

Eerst nog langs de dijk waar een lange stoet van oude tractoren overheen trekt.

Dan de polder in waar de schapen verkoeling zoeken in het water.

Ik klim de polder uit om aan de andere kant van de dijk weer direct af te dalen.

Het pad brengt me naar een plek waar droogmaal molens gestaan hebben. Nu tref ik er een prima bankje voor koffie.

Weer kruis ik de dijk en krijg nu zowaar schaduw!

Ik kom nu op de lange maar zeer rustige Tiendweg, waar ik meer wandelaars dan auto's tegen kom.

De weg loopt uiteindelijk ook dood. Bij de laatste boerderij aan de weg stapt net een verpleegster van Surinaamse afkomst uit haar auto. Ze vraagt waar ik naar toe loop want de weg houdt toch op bij het hek? Ik leg haar uit wat de markeringen op het hek betekenen (klompenpad en het rood-witte van LAW) en dat wandelaars er dus door mogen. Ik laat op mijn gps zien waar het pad uiteindelijk heen gaat. We wensen elkaar een goede dag en ik stap verder over de nu onverharde Tiendweg.

Bij de bosrand buigt het pad af, wordt steeds smaller en gaat een soort.bruggetje over.

Langs een oud inundatie kanaaltje

kom ik bij een hoge waterinlaat

waar ik een dijk op klim. Nu heb ik zicht op de Linge.

Lang duurt het niet, want bij de Spijkse Kweldijk verlaat ik de Linge weer.

De route voert me richting Lingebos,waar ik een prima bankje vind voor mijn lunch.

Na het Napoleons laantje (geen idee waarom het zo heet)

kom ik al snel op rustige weggetjes die me over de A15 brengen. Daarna kom ik ineens in een grote boomgaard. De laagstam bomen hangen vol met peren.

De route gaat er dwars doorheen 

Over bruggetjes kom ik van het ene veld in het andere veld in polder Het Broek.

Hoe mooi kunnen oevers zijn

Uiteindelijk bereik ik de rand van Gorinchem. I.v.m. dijk werkzaamheden gaat de route niet meer langs fort Vuren en ik heb geen zin om heen en weer naar het fort te lopen.

Eenmaal in een buitenwijk van Gorinchem benut ik een bankje in de schaduw voor een pauze en om te kijken hoe laat de snelbus naar Utrecht gaat. Die bus blijkt een halte te hebben vlakbij waar ik zit en over 3 minuten te vertrekken. Daar hoef ik niet lang over na te denken. Vorig jaar kwam ik met het pelgrimspad door het oude centrum van Gorinchem dus dat kan ik nu wel overslaan. Ik trek een sprintje en haal de bus.

Weer drie fijne dagen Waterlinie pad verder.