24-4-2026 update vanuit Bagnac-sur-Célé

Ik had afgelopen woensdag geluk dat er bij de kerk tegenover het ziekenhuis bankjes in de schaduw stonden en dat de gite waar ik gereserveerd had (gite de Marquis) slechts 200 meter "lopen" was. Ik heb mezelf op het bankje bezig gehouden tot ik in de gite terecht kon. Bij de gite kwam ik Nederlandse Mieke weer tegen. Erg fijn om even mijn hart te kunnen luchten en ze heeft me fantastisch geholpen met mijn rugzak, drinken en tucjes voor me gekocht en me een heerlijk verkoelende zalf gegeven. Ik was blij dat ik op een onderbed in de dortoir neer kon ploffen.

Gelukkig had ik weer half pension en Pierre had prima gekookt. Het slapen ging wat minder door een snurkster en de warmte in de slaapkamer maar ach, ik hoefde de volgende dag toch niet te lopen. Op aanraden van een Franse pelgrim had ik voor donderdag een kamer geboekt in hotel de Bains, een klein hotel aan de Célé met vriendelijk personeel. Mieke bracht me daar sochtends naar toe terwijl ze mijn rugzak droeg. Hoe lief is dat!

We waren al vroeg bij het hotel, maar ik mocht toch gelijk mijn kamer in, kreeg koffie en een ice pack. Wat is een eigen kamer met een echte handdoek en lakens, en slapen met het raam open dan lekker. Vanmorgen, na een goed ontbijt, installeerde ik me weer op het terras met een kop koffie om te wachten tot Peter kwam.

Nu zijn we op een kleine camping in Bagnac-sur-Célé, waar we met onze camper aan de Célé staan.

Hier kan ik prima herstellen en ik hoop echt de laatste week met Kevin nog te kunnen lopen. Het stuk van Figeac naar Saint-Jean-Pied-de-Port haal ik dan volgend jaar wel in. Beide plaatsen hebben een station.

Hierbij wil ik iedereen bedanken die mij geholpen en getroost hebben. De tranen zijn inmiddels opgedroogd, het is wat het is en Santiago wacht heus wel op me.

Deze foto maakte Mieke van een poster in het hotel. En deze stelling is 100% waar: and sometimes the grandest Adventure is not where you go but who you're with.

Dank aan mijn mede-pelgrims, vooral de dame die me naar het ziekenhuis bracht en Mieke die enorm zorgzaam was. Dank ook aan mijn volgers en kinderen voor de opbeurende woorden. En heel veel dank aan Peter die zijn agenda overhoop gooide, een camping boekte en naar me toe kwam. En daarmee sluit ik nu even de blog en hoop jullie 7 mei positief nieuws te kunnen brengen.

Ultreia