14-8-2025 Epen, de Vijlenerbossen, 23km

Er wordt 34 graden voorspeld en dus heb ik een niet te lange en schaduwrijke wandeling gezocht op Komoot. Om 9 uur daal ik af van de camping langs de Lakenvelder kalfjes en genietend van het uitzicht.

Ik daal af het Geuldal in, naar de Epener Volmolen.

Daarna mag ik een stukje klimmen met een mooie terugblik op de Volmolen. Een steggeltje brengt me in het bos.

Ik volg de Ugchelse beek weer omlaag. Wat eerst een grappig beekje is, verandert helaas in een enorme modderzooi.

Weer terug bij de Geul mag ik een kudde koeien door, niet helemaal mijn ding, maar ze zijn zo druk met grazen dat ze niet op of om kijken.

Zo kom ik bij een oude mergelgroeve

De Geul meandert hier flink. Ik hou een pauze op een bankje aan de Geul.

Na het gehucht Cotessen mag ik flink gaan klimmen. Ik kom bij een uitzichtpunt.

Daarna klim ik nog even flink verder, gelukkig in het bos. Een oude paddestoel vertelt me dat ik richting België loop.

Er zijn hier mooie beukenlanen. Op de grens met België staat een monument voor Russische krijgsgevangenen uit de 1e wereldoorlog.

Ik blijf nu een tijdje de grens volgen en kom Belgische wandelaars tegen. Op een gegeven moment verlaat ik de grens en wordt het ene smalle pad na het andere smalle pad opgestuurd. Ik kom langs een grafheuvel.

De route varieert hier enorm.

Na wat afdalen bereik ik bosrestaurant Het Hijgende Hert. Een paar jaar geleden liet ik dat links liggen (Krijtlandpad) tot grote verontwaardiging van mijn uit Limburg komende vriendin (of vooral haar partner). Deze keer dus toch maar een koffiepauze hier.

Na het bosrestaurant word ik een onduidelijk pad opgestuurd. Het blijkt het Vijlener Bergpad te zijn, dat duidelijk weinig belopen wordt, maar hardstikke mooi en afwisselend is.

Op een gegeven moment kom ik langs de bosrand te lopen met mooie uitzichten 

Dan weer het oude bos in.

Langs bosweides en af en toe uitzicht 

Dan weer een weinig belopen graspad op

En alsmaar dalen en stijgen 

En dalen 

Ik daal verder af richting Rozenhof

Voorbij Rozenhof ga ik weer richting Epener Volmolen. Vanmorgen ging ik door het steggeltje links, nu loop ik rechtdoor en zie de Volmolen weer liggen. En ook de camping op de heuvel erachter (helemaal bovenaan, rechts van het bos.

Nog even genieten van de picknicktafel onder de overkapping van de Volmolen voor we de laatste klim gaan doen bij 32 graden in de zon.

De Lakenvelders begroeten me weer en ik geniet nog even van het machtig mooie landschap.

Het was een prachtige route waarbij ik op de stukjes bekende wandelpaden, zoals het Krijtlandpad, regelmatig andere wandelaars tegen kwam, maar op de vele smallere en minder belopen paden niemand zag. Een fantastisch afwisselende route met ook behoorlijk wat hoogtemeters (een kleine 600).